නාඩි සෙට් එක

Friday, October 9, 2020

සැලෝන් සහ බාබර් සාප්පු

 

සීතල කරපු කාමරේ සැප පුටුවට බර වෙලා වටේට ලයිට් හයි කරපු කන්නඩියෙන් මං බලාගෙන ඉන්නවා. දකුණු අර්ධගෝලේ තියෙන ලොකුම ශොපින් සෙන්ටර් එකේ මේ ‘සැලෝන්’ එක හැම වෙලාවෙම බිසි. අඩුම ගානේ දවස් දෙකකට කලින්වත් බුකින් එකක් දාගන්න ඕනි. ඒත් ඒක එච්චර අමාරු වැඩක් නෙවෙයි. වෙබ් එකට ගිහිං ෆ්‍රී වෙලාවක් හොයාගෙන බුකින් එක දැම්මහම කොන්ඩේ කපාගන්න ඕනි දවසට වෙලාවත් එක්ක මතක් කරලා මැසේජ් එකක් එනවා. ගොඩක් වෙලාවට කොන්ඩේ කපන්න ඉන්න ඇස් පොඩි රටේ කිරි සුදු පාට ගෑල්ලමයි.

“What’s your preferred style?” කියලා අහපුවහම මං නම් කරන්නේ මූණට ගැලපෙන හොඳ කට් එකක් දාන්න කියන එක. එතකොට ඉතිං ඒ ළමයා හරිම අපූරුවට හිනා වෙලා හරිම හුරුබුහුටි විදිහට වැඩේ පටන් ගන්නවා. කොන්ඩේ කපන්න කලින් හෝදන්නත් ඕනි.. ඊට පස්සේ කැපුවට පස්සේ හෝදලා ඔයිල් මසාජ් එකක් දාන්නත් ඕනි.. ඔය ඔක්කොම කරලා ඉවර වෙලා කාඩ් එකෙන්ම ලොකු ගානක් ගෙවලා.. ආපහු එද්දි ආයෙත් සැරයක් එන්න කියලත් කියනවා. ආපහු එන්න ඉතිං කොන්ඩේ වැවෙන්න එපැයි!

අවුරුදු තුන හතරකට කලින් කොළඹට හිර වෙච්චි ජීවිතේ මොකක් හරි හදිස්සියකට පිළිවෙලකට යන්න ඕනි උනහම දුවගෙන ගිය සැලෝන් දෙක තුනක්ම තිබ්බා. නවම් මාවත පැත්තේ තිබ්බ සැලෝන් එකත් ටිකක් අලුත් පහේ එකක්. කොන්ඩේ කපන්න හිටිය මල්ලී ඇඟට හොර වෙන්න කළු පාට කලිසමක් කමිසයක් එහෙම ඇඳලා ජැන්ඩි පහට හිටියේ. කොන්ඩෙත් හරි අපූරුවට රතු පාටින් පාට කරලා, ඇහි බැම් එහෙම හදලා… හරිම ජේත්තුකාරයෙක් කොන්ඩේ කපලා පිළිවෙලක් කරලා.. “අයියා.... හෙඩ් මසාජ් එකක් දාන්නද” කිව්වහම විනාඩි පහළොවක් විතර දාන මසාජ් එකෙන් කොළඹ කළු දුමට කරකුට්ටං වෙලා ගිය ඔලු ගෙඩිය ටිකක් රිලැක්ස් වෙනවා.

කොළඹ සැලෝන් තිබ්බට අපේ ගමේ තිබ්බේ බාබර් සාප්පු. මතක ඇති පොඩි කාලේ අප්පච්චි එක්කං ගියේ “බොස්ගේ” බාබර් සාප්පුවට. බොස් අපේ අම්මලාගෙත් කොන්ඩේ කපලා තියේලු පොඩි කාලේ. එච්චර වයසක් උනාට ටක්කෙට පීරපු කළු කොන්ඩයක් බොස්ට තිබ්බා. කිරි කිරි ගාන ෆෑන් දාපු හීනි කඩ කෑල්ලේ තිබ්බ රතු පාට උස පුටුවට අපිව වාඩි කෙරෙව්වේ පුටු ඇන්දට ලෑල්ලක් දාලා. “බොස්” මුලින්ම කරන්නේ “චිස් චිස්” ගාලා වතුර විදින බෝතලෙන් ඔළුව තෙමන එක. ඊට පස්සේ පනාව අරගෙන සිරිමත් කට් එකට කොන්ඩේ පීරනවා. “ඉස්කෝලේ යන විදිහට කපන්න බොස්” කියලා අප්පච්චි කිව්වහම කතුර අරගෙන “කට කට” ගාලා පනාවෙන් උස්සන කොන්ඩ කෑලි ටික කපාගෙන කපාගෙන යනවා. ඒ කොන්ඩ කෑලි බෙල්ලේ ඔතලා තියෙන සිල්ක් රෙද්දට අස්සෙන් ගිහාම හීනියට කසන්න ගන්නවා. පොඩ්ඩක් බෙල්ල කසන්න කියලා අත පය හෙල්ලුවොත් “හා හා කැපෙයි කැපෙයි” කියලා බොස් අපිව බය කරනවා. බොස් කොන්ඩේ කපලා ඊළඟට කරන්නේ බය හිතෙනම වැඩේ තමයි දැලි පිහියෙන් ලයින් කපන එක. බ්ලේඩ් තලේ දෙකට කඩලා අලුත් එකක් දානවද කියලා අප්පච්චි හොඳට බලාගෙන ඉන්නවා. ඊට පස්සේ වතුර ටිකක් ගාලා “සරස් සරස්” කියලා ඔලුව වටේටම ලයින් කපනවා. සමහට වෙලාවට පොඩි බිබිලක් එහෙම කැපිලා එතැන දන්න ගන්නවා. කොන්ඩේ කපලා ඉවර වෙලා තුවායක් අරගෙන ඇ‌ඟ ගසලා දාලා බොස් ඊළඟට අතට ගන්නේ පියරු මල. බෙලෙක් කෝප්පෙක තියෙන පියරු මලෙන් අරගෙන ඔලුව වටේට ගාලා.. “හා එහෙනං ගිහිං එන්න” කියනවා. අප්පච්චි බොස්ට සල්ලි කොළයක් දෙනවා.

ඔයිට ටිකක් වයසට ගිහිං දැලි රැවුල් එන කාලේ වෙද්දී බාබර් සාප්පු අපේ නවාතැන්පොළවල් වෙනවා. ඉස්කෝලේ ඇරිලා ගෙදරට යන්න කලින් බස් ස්ටෑන්ටඩ් එක ළඟ තියෙන බාබුගේ සැලුන් එකට ඉබේම වගේ යැවෙනවා. කොන්ඩේට වතුර පොඩ්ඩක් ඉහගෙන කන්නඩියෙන් බලලා කොන්ඩෙ පොඩ්ඩක් හදාගද්දී රාඝු.. බාබුගේ මල්ලී කෑ ගහනවා. “වතුර ඉවර කරනවනම් ටැප් එකෙන් පුරවං වරෙල්ලා!”

ඒ කාලේ හවසට පොඩි කයියක් ගහන්න ඕනි උනාමත් කරන්න සැලුන් එකට රිංගන එක. කොහොමත් කොල්ලො හතර පස් දෙනෙක් සැලුන් එකේ වරදින්නේ නෑ. රාගු දෙමළ.. උදේම ප්‍රාදේශය සභා කුණු ට්‍රැක්ටරේ එළවලා ගෙදර ගිහිං නාලා කරලා දිලිසෙන ශර්ට් එකක් සුදු සරමට ඇදලා තමයි ඩයල් එක සැලුන් එකට බහින්නේ. පොර කොන්ඩේ කැපුවේ මැශින් එකෙන්. හැබැයි ලයින් කපලා වැඩේ පිළිවෙලක් කළේ කතුරෙනුයි දැලි පිහියෙනුයි. හරිම අපූරු “පේසල්” කිරිල්ලක් රාගු දැනගෙන හිටියා. කොහෙන් හරි හොයා ගත්තු ෆේස් වොශ් එකකුයි scrub එකකුයි මූණේ හරි සැරට අතුල්ලලා අපේ මූණු වල කුණු තට්ටුව යැව්වා. ඊට පස්සේ මූණ හෝදගන්න කියලා අර පේසල් පිරිච්චි මූණෙන් අපිව අරං ගියේ ත්‍රී විල් පාක් එක ළඟ ටැප් එකට. මොකෝ රාගුගේ කඩ කෑල්ලේ ටැප් එකක් තිබ්බේ නෑ.

“මසාජ් එකක් දානවා නේද?” කොන්ඩේ කපලා ඉවර වෙද්දී අහද්දී ඉබේම ‘හා’ කියවෙන්නේ මිනිහගේ රළු පරළු හෙඩ් මසාජ් එක අපිට ඒ කාලේ හොඳට අල්ලලා ගිහිං තිබ්බ නිසා. ටොනික් ටිකක් ඉස් මුදුනට දාලා “පුස්’ ගාලා පිඹලා සීතල කරලා පටන් ගන්න මසාජ් එක ඉවර වෙන්නේ බෙල්ල දෙපැත්තේ කරගැටත් කඩලා.

ඊට පස්සේ කාලෙක නිවාඩුවට ගමට ගිහාම බස් ස්ටෑන්ඩ් එකෙන් බැහැලා පුරුද්දට වගේ රාගුගේ සැලුන් එකට ගොඩ උනොත් “මොකෝ බං.. කොන්ඩෙත් වැවිලා” කියලා පුරුද්දට වගේ ඌ කිව්වා. කොන්ඩේ කපාගෙන, මසාජ් එකත් දාගෙන සල්ලි කොළ දෙක තුනක් මිට මොලවලා අපි ඉක්මනට සැලුන් එකෙන් ආවා.

එක එක සුවඳ පිරිච්චි සීතල ‘සැලෝන්’ කාමරේ කොන්ඩේ කැපුවට අදටත් අර ටොනික් සුවඳ පිරිච්චි හන්දියේ රාගුගේ බාබර් සාප්පුව තරම් ගතියක් නම් මට තාම දැනිලා නෑ.

Saturday, September 19, 2020

ලාරාගේ රෝස මල් දන්සල


මේ විත්ති කතා සීරීස් එක කොටලා තියන්න කියලා හිතුනේ කවදාහරි දවසක අමතක උනොත් මල සන්තෑසියක් වෙන හින්දා (හැබැයි දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් එහෙමනම් වෙන එකක් නෑ) 

මේ සිද්ධිය සිද්ධ උනේ මීට අවුරුදු පහකට විතර කලින්. මංතුමා ඒ කාලේ ඔය ජනේල මෙහෙයුම් පද්ධතිය හදන කොම්පැනියේ වැඩ කළේ. ඔය ජොබ් එකේ තිබ්බ අමුතුම සීන් එකක් තමා ගහෙන් ගෙඩි එනවා වගේ කිව්වහම ලෝකේ ඕනේ මුල්ලකට ලැප් එකයි ජොක්කු තුන හතරයි ටී ශර්ට් දෙකයි දාගත්තු බෑග් එක කර ගහගෙන යන්න ඕනි. ඕනේ *කක් ප්‍රීති වෙසක් වෙච්චි අපිට ආයේ ඉතිං ඉබ්බා දියට දාද්දි ඇන්නෑවේ කිව්වා වගේ තමා. 

ඔන්න එක දවසක් දවල් 10ට විතර ඔපිස් එකට එද්දි ලොක්කා ඉන්නවා බලාගෙන (ඒකා උදේ වැඩට එන්නේ හය හමාරට :D ) 

"නාඩි ලබන බදාදා කම්බෝජියාවට යන්න ඕනේ. එහෙ හැකතන් එකක් තියනවා. ගොඩ දාල එන්න ඕනේ."

"තනියම?"

"නෑ.. ලාරාත් යනවා ඔයත් එක්ක"

(ලාරා කියන්නේ මගේ අතීසාර මිත්තරයා. උගේ ඇත්ත නම ලාරා නෙවෙයි. උගේ ඇත්ත නමත් එක්ක මේ කතා දැම්මොත් ලබන අවුරුද්ද්දේ විතර එන උගේ මඟුලත් කැඩෙන්න පුළුවන් :D ) 

හරි ලාරා යනවනම් යමංකෝ උගන්ඩාවට හරි. දවස් 5ක් තියනවා ලෑස්ති වෙන්න. ඔන්න කොල්ලෝ දෙන්න ලෑස්ති වෙලා (අමුතුවෙන් ලෑස්ති වෙන්න දෙයක් නෑ. බෑග් එකට අර කිව්ව අඩුම කුඩුම ටික ඔබා ගන්න විතරයි. ඔපිසියෙන් ටිකට්.. ඉන්න තැන්.. යන්න එන්න වියදම් එහෙම ඉතිං ලෑස්ති කරලා දෙනවා හරියටම) ගමන පිටත් උනා.

කොහොමෙන් කොහොම හරි රයිගමයයි ගම්පළයයි වගේ දෙන්නා හෙනම වැඩකට ගැම්මෙන් බහිද්දී ඔපිස් එකේ ලොකු තැන් වලට පොඩි බයක් නොතිබුනාම නෙවෙයි. මොකෝ අපි දෙන්නා ඒ වෙද්දී අමාරු වැඩ ගොඩ දැමීම වගේ ඉල්ලන් මාමයිට් ගා ගැනීම වගේ රෙකෝඩ් උනත් තියලා තිබ්බ නිසා..

ගිහිං බහිද්දීම කම්බෝජියානු එමිග්‍රේශන් එකෙන් අරං ගිහිං ප්‍රශ්න කරපු හැටි.. ලාරා එතැන ප්‍රින්ටරයක් හදන ජොබ් එක බාර ගත්තු හැටි වගේ කතා පස්සේ කියන්නං. දැනට මේන් ස්ටෝරිය. :D

කාම්බෝජියාව කියන්නෙ ලස්සන රටක්. පාරේ වාහන එලවන්නෙ දකුණු පැත්තෙන්. කන්න බොන්න තියෙනවා ඕසෙට. මාළුවා. කුකුළාගෙන් පටං අරගෙන මකුළුවා සරුපයා වෙනවකං කන්නයි තියෙන්නෙ. අපි හිටියේ Phnom Penh වල. අපිට කියලා ඔපිසියෙන් එහෙ තියෙන ලොකුම හෝටලේ සුපිරි කාමරයක් එහෙම ලෑස්ති කරලා තිබ්බා. 

දවස් හයක් විතර ආතල් එකේ ගත උනා. හැකතන් එකත් ලෙසටම යනවා. ඒ රටේ උන්ටත් පට්ට හැපි. සිරි ලංකන් කොල්ලො දෙන්නෙක් ඇවිත් උන්ට පොඩි පොඩි මැජික් පෙන්නනවා. අපේ ඔපිස් එකටත් ලෙසටම හැපි. රීජනල් සිංගා ඔපිස් එකෙන් බැහැපු ලොකු තැනක් කොල්ලෝ දෙන්නා හොඳට වැඩේ කරගෙන යනවා කියලා මේල් එකක් එහෙම ගහලා. සියල්ල සුගම විදිහට ගලාගෙන යනවා. අපිත් ඉතිං දවල් දවසේ වැඩ කරලා... රෑට හෝටලේට එන ගමං කොහෙන් හරි කාලා බීලා එහෙම ;) එනවා.. කොල්ලෝනේ... 

ඔන්න දැන් හෙට පාන්දර 6ට වැඩ ඉවර කරලා ලංකාවට එන්න තියෙන්නෙ. අද රෑ හතට විතර ලාරා මෙහෙම කියනවා..

"අඩේ නාඩි.. යමංකෝ එළියට.. පොඩි "බඩු" වගයක් ගන්න තියනවා.."

මං දන්නවා මේ පුතයා කියන බඩු මොනවද කියලා.. :D දවස් පහක් විතර එක දිගට හන්ටර් වෙලා හිටියේ.. "උඹ පලයං. මට නිදිමතයි. මං නිදා ගන්නවා කියලා අහිංසක මං ඌට කිව්වා"

"අඩේ පෙටි කෑශ් තියෙනවා නේද? දියංකෝ ඩොලර් 100ක් විතර.."

කොහොමත් ලොක්කා ගමනක් යද්දී මුදල් පරිපාලනේ මගේ අතට දෙන්නේ ලාරා එච්චර සුවර් නිසා :D 

පෙටි කෑශ් 100 කුත් ඉල්ල ගත්තු ලාරා ඔන්න ගියා "බඩු" ගන්න ;) 

මං ඉතිං හොඳ ළමයා වෙච්චි.. කාලා බීලා එහෙම නිදාගන්න ලෑස්ති වෙලා බැලුවා කෝ මේ පුතයා කියලා.. රෑ එකොළහයි මේකා නෑ.. !

කමක් නෑ එයිනේ කොහොම හරි. කියලා ඉද්දී මටත් පොඩි නින්දක් ගියා. 

කිරි අප්පට බල්ලෝ පැනපි!  පාන්දර තුනට නැගිටලා බැලුවා ලාරා නෑ තාම! ෆ්ලයිට් එක හයට! හතරටවත් මෙතැනින් චුත වෙන්න ඕනි. 

මං හිත හදා ගත්තා. මේකා "බඩු" ගන්න ගිහිං කෙල වෙලා! මේකා නැතිව තමයි ලංකාවට යන්න වෙන්නෙ. මේකාව පොලිසියෙන් අල්ලලා ඊට පස්සේ ප්ලයිට් එකක දාලා වගේ ලංකාවට එවයි. මේකා හිරේ යයි සමහර විට. කෝකටත් කියලා මේකාගේ ලැප් එකත් මං ලංකාවට අරං යනවා කියලා හිතාගෙන ඉද්දී මෙන්න මේකා එනවා හතරට කාලක් විතර තියලා හතර ගාතෙන් රූම් එකට!


"කොහෙද *ත්තෝ ගියේ!"


"බනින්න එපා යාළු... බනින්න එපා. පස්සේ විස්තරේ කියන්නං"


බනින්න නෙවෙයි. ඒ ගස් ගෝතයාට කෙලින් හිට ගන්නත් බෑ. ගැලෙව්වා කලිසං කමිස ඔක්කොම! උස්සං ගිහිං බාත් ටබ් එකේ බස්සලා නෑව්වා. සාක්කුවේ ඩොලර් එකක නෝට්ටුවක් විතරක් තියෙනවා :D

ප්ලයිට් එක මිස් කරගන්න බැරි නිසා මේකාවත් දාගෙන ටැක්සියක airport එකට ඇරලා යානතම් ප්ලයිට් එක අල්ලා ගත්තා. ලාරා හුම් නෑ.

ප්ලයිට් එකේ එනකං ගස් ගෝතයා බුදි! 

ට්‍රාන්සිට් එක තිබ්බේ බැංකොක් වල. එතැනට එද්දී අරූ ටිකක් පියවි සිහියට ඇවිත්. 

"මොකෝ බං උනේ?"

"අනේ මන්දා බං. මං ඉතිං එළියට ගිහිං ස්ට්‍රීට් එකක් දිගේ ඇවිදගෙන ගියා. (දන්නවනේ ඉතිං එහේ තියෙන සමහර ස්ට්‍රීට්)... බියර් ගාඩන් කියලා ගහලා තිබ්බා. ලස්සන ගෑල්ලමයෙක් හිටියා ඉස්සරහ (ගෑනු ළමයෙක් ද කියලා ඉතිං හරියටම සුවර් නෑ) කම් ඉන්.. කම් ඉන්න් කිව්වා... මමත් ඇතුළට ගියා"

"ඉතිං?"

"තව හතර පහක් ගෑල්ලමයි වට කරගත්තා.. ටු මී ටු මී... කියලා උන්ටත් බියර් ගත්තා...පොඩි එකෙක් ඇවිත් රෝස මල් වගේකුත් විකුණුවා.. මං අරුංට එව්වත් අරං දුන්නා.."

"ඊට පස්සේ?"

"එච්චරයි මතක.. ඊට පස්සේ ඉති‌ං රික්සෝ එකක හොටෙල් එකට ඇවිත්.."

සල්ලි?

අඩේ ලොක්කාට කියන්න එපා බං මෙව්වා.. 

තොට *^@(@)*%)*@$%$@@&%!

ඇවිත් ඉතිං පෙටි කෑශ් බේරද්දී ලොක්කට ඇත්ත විස්තරේ කිව්වා. ලොක්කා කූල් ඩයල් එක. හිනා වෙලා කිව්වා පස්සේ දවසක ගෙවපං ගෑනුන්ට බොන්න අරං දුන්නු එව්වට කියලා :D


හැබැයි තාමත් ලාරාට රෝස මල් මතක් කරලා "ටු මී" කිව්වහම් පොඩ්ඩක් මල පනිනවා. 

 

 

Friday, July 31, 2020

ඉවර නැති කතාවක්



“723”
ටීවී එකේ එහෙම කිව්වා. ඒ මං ඉන්න වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තේ ඊයේ දවස ඇතුළත කොවිඩ් පොසිටිව් වෙච්චි ගාන.. මැච් එකක රිසල්ට් බලනවා වගේ හැමදාම උදේට ඇඳෙන් නැගිටින්නේ මේ අංක ටික චෙක් කරගෙන. දැන් මාස පහක වෙලේ ඉඳන් හැමදාම උදේට මේ වගේ අංක අප්ඩේට් එකක් එනවා.
සීතලට බ්ලැන්කට් එක අස්සෙම ගුලි වෙලා ෆෝන් එක අතට අරගෙන ඊළඟට බැලෙන්නේ ඊ-මේල් ටික. “පේපර් සබ්මිශන් ඩෙඩ්ලයින් එක හෙට...අද හවස් වෙද්දී experiment results ටික ගමු.” මාත් එක්ක වැඩ කරන බංගලි මිත්‍රයා සොහෙල් මට මැසේජ් එකක් දාලා තියෙනවා. “Server එකේ නම්බර් 5 නෝඩ් එකේ driver conflict එකක්. පොඩ්ඩක් බලනවද?” DNA වල සැකැස්ම ගැන මොකද්ද රිසර්ච් එකක් කරන චීන කෙල්ල මින්හුවා වටේටම CC කරලා මේල් එකක් දාලා තියෙනවා. නිදියන ඇඳේ ඉහපත්තේ ඉඳන් හරියටම අඩි හතයි අඟල් හයක දුරකින් තියෙන කම්පියුටර් screen එක දිහා මං හොරෙන් වගේ බලනවා. කරන්න දෙයක් නෑ. ආයෙත් දවසක් පටන් ගන්න දැන් වෙලාව හරි.
“Hey Google.. Good morning”
මං එහෙම කිව්වහම කාමරේ හයි කරලා තියෙන පොඩි ස්පීකර් ගැජට් එකකින් ගැහැණු කටහඩකින් දවසේ නිව්ස් ටික කියනවා. වෙනසක් නෑ. ඒ කතා කරන්නෙත් කොවිඩ් ගැනම තමයි.
“අද උදේ 11 ට ප්‍රෝග්‍රස් මීටින් එකක්. ඇසිස්ටන්ට් ඒත් එක්කම මතක් කරනවා. අවුලක් නෑ. සරමට උඩින් ජැකට් එකක් දා ගත්තහම ඇති. නිදියන ඇඳේ ඉහපත්තේ ඉඳන් හරියටම අඩි පහළවයි අඟල් අටක දුරින් තියෙන කුස්සියට බඩ ගාලා කිරි එකක් හදාගෙන ඇවිත් මැෂින් එක ඉස්සරහින් ඉඳ ගද්දී දහයයි. තව පැයක් තියෙනවා. මං වැඩ පටන් ගන්නවා.
මීටින් එක පටන් ගන්නවා. අපි හැමෝම එකම විදිහට ඉඳගෙන “Can you hear me” කියන සුපුරුදු වාක්‍යයෙන් පටන් අරගෙන කරපු වැඩ ගැන කියාගෙන යනවා. මීටින් එකේ ඉන්න ඒඩ්න් ගේ මිදුල කැමරාවෙන් මට යාන්තමට පේනවා. කොළ හැලිච්චි ගහක් වළාකුළු නැති නිල් පාට අහස ඩිහා බලාගෙන හෙලවෙනව මං බලාගෙන ඉන්නවා. ප්‍රොෆෙසර් ගේ පොඩි එකා දුවගෙන ඇවිත් මීටින් එක අස්සෙම තාත්තාගේ ඔඩොක්කුවේ ඉඳගන්නවා. මීටින් එක ඉවරයි. නිදියන ඇඳේ ඉහපත්තේ ඉඳන් හරියටම අඩි දෙකයි අඟල් තුනක් දුරින් තියෙන පොත් රාක්කෙන් මං reference පොතක් ගන්නවා. අලුත් ප්‍රොජෙක්ට් එකට කියවගන්න පොඩි පැසේජ් එකක් තියෙනවා.
බඩගිනියි.. මොනවා හරි කන්නත් ඕනි. ඊයේ හදපු මාළු හොද්දක් තියේ.. ඒකට සම්බෝලයක් කොටලා ගත්තහම ඇති. ඩෙසිකේටඩ් පොල් ටිකකට උණු වතුර දාලා මයික්‍රොවේව් එකෙන් අරං ලී වංගෙඩියේ කොටන සම්බෝලෙත් එක්ක බඩ පුරෝගන්නවා. රයිස් කුකර් එකේ මොකද්දෝ කේස් එකකට බත් එක පොඩ්ඩක් අඩිය අල්ලලා වගේ. ඒ ටික කන්න බලාගෙන කුරුල්ලෝ සෙට් එකක්ම පිටිපස්සේ කොළ හැලිච්චී මේපල් ගහේ වහලා ඉන්නවා. කුස්සියේ දොර ගාව ඉඳන් හරියටම අඩි දාහතරයි අඟලක් දුරින් තියෙන ලෑල්ල උඩට බත් ටික දාලා මං ආපහු හැරෙද්දිම කුරුල්ලෝ ටික බස බස ගාල ඒ ටිකට වැඩේ දෙන්න පටන් ගන්නවා.
හරියටම අඟල් විසි එකේ මොනිටර් දෙකක් අස්සෙන් කෝඩ් කෑලි එහෙ මෙහෙ කර කර ඉද්දී කොහොම හරි වෙලාව යනවා. වෙලාව පහයි. ඉර බැහැලා ගිහිං. ජැකට් ජර්සි ඔක්කොම පොරෝගෙන මාස්ක් එකත් මූණට දාගෙන මං එළියට බහිනවා. සීතල යන්නත් එක්ක ටිකක් හයියෙන් හයියෙන් ඇවිදගෙන කඩේට ගිහිං එළවළු ටිකකුයි පාන් ගෙඩියකුයි අරං එනවා. ගෙදර දොර ගාව ඉඳන් හරියටම අඩි එක්දහස් නවසිය හැට අටක් කඩේට තියෙනවා.
ගෙදරට එද්දී අම්මා ලංකාවේ ඉදන් කතා කරනවා. ලංකාවේ කොරෝනා උණ අඩු වෙලා චන්ද උණ වැඩි වෙලා කියලා අම්මා කියනවා. ෆෝන් එකෙන් ළඟ ඉඳලා වගේ කතා කෙරුවට හරියටම බන්දුරා හංදියේ ඉඳලා අඩි විසි හත් මිලියන තුන්සිය අනූඅට දහස් දෙසිය අනූහතරක් පන්නල අපේ ගෙදරට තියෙනවා.
කාලා බීලා ඉවර වෙලා මං ෆෝන් එක අතට ගන්නවා. හරියටම අඟල් පහයි ද‌ශම හතක් වෙච්චි screen එකේ මං ඉහළ පහළ යනවා. ඒ අස්සේ උඹව හොයනවා.. මගේ ඇඳ විට්ටමේ ඉඳන් හරියටම….

Tuesday, October 8, 2019

දුම් දමන ජීවිත



දහඩියෙන් පෙඟුණු මිනිස්සු
පිඹිමින් උඩ බොත්තම් ගලවාගෙන ශර්ට් අස්සට
දුම් දමන ප්ලේන්ටිය - අනුපානයට සිකැරට්ටුවක් දල්වා
බ්ලොග්ගල් අට්ටි දෙකකට - හරහට බැලන්ස් වූ ලෑලි බංකුවේ ඉදගෙන
කරති වාද ළඟ එන කතිර හටන ගැන

බලමින් අත බැදි ඔරලෝසුව
තබමින් බාගයට ඉවර කළ කහට බැඳි කෝප්පය අහකට
දුවයි කඩිමුඩියේ - වැස්සට පිරී  ඉතිරුණු පාරේ කාණු උඩින් පැනගෙන
ආවත් හයේ මහවට - නැතිලු අදත් කෝච්චි
අපරාදේ ප්ලේන්ටියේ ඉතුරු බාගය...    


Thursday, April 4, 2019

AI තේරෙන සිංහලෙන්


Deep Learning, Artificial Intelligence වගේ දේවල් හෙනම බරසාර විදිහට කතා වෙද්දී තියෙන ලොකුම කේස් එක තමයි මේ රෙද්ද මොකද්ද කියලා සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්ට කියවලවත් තේරුම් ගන්න බැරි එක! ඔන්න එහෙනං ඔය සිද්ධිය technical මඟුල් මොකුත්ම නැතිව ඉතා සරළව!

මිනිස්සු පගණකත් එක්ක වැඩ කරන්න පටන් ගත්තට පස්සේ ගොඩක් දේවල් මේ අයිටම් එකෙන් ලේසියෙන්ම කරගන්න පුලුවන් කියලා තේරුම් ගියා. හැබැයි ඉතිං කරන්න කියන්න ඕනේ හැම එකක්ම මේ කම්පියුටර් රාජයාට අකුරෙන් අකුර පියවරෙන් පියවර කියලා දෙන්න සිද්ධ උනා. ඒකට තමයි programming languages පාවිච්චි කරන්න උනේ. පරිගණකයට තේරෙන විදිහට කරන්න ඕනේ හැමදෙයක්ම ලියලා කරලා දෙන්න. මෙන්න මේ ලියලා කරලා දෙන instrcuctions ටිකට algorithm කියලා පොඩ්ඩක් බරසාර වචනයක් පාවිච්චි කළා. 

ඔහොම ටික කාලයක් යද්දි මිනිස්සුන්ට හිතුනා, අපි විදිහටම හිතන පතන, අපි විදිහටම experience වලින් ඉගෙන ගන්න, ගොඩක් සැරයක් එකම දේ කරපුවහම මතක හිටින, එකම විදිහේ රටාවල් (හරියට ඔය ලියවැල් රටා වගේ) අල්ලගන්න පුළුවන් machine තිබ්බොත් මාර ලල් එකක් තියෙයි කියලා. 

අන්න එතනදී.... කෘතීම බුද්ධිය හෙවත් artificial intelligence කියන concept එක ලෝකෙට ආවා. 

concept ආවාට වැඩක් නෑනේ, මේක අර කම්පියුටර් රාජයාට පියවරෙන් පියවර ලියලා කරලා දෙන්න බැරිනම්! අන්න ඒ නිසයි මිත්‍රවරුනි AI algorithm බිහිවෙන්නේ. මේවා අර අපි කලින් කතා කරපු instructions සැට් එකෙන් පොඩ්ඩක් වෙනස් උනා. මොකෝ experience වලින් ඉගෙන ගන්න, ගොඩක් සැරයක් එකම දේ කරපුවහම මතක හිටින සීන් එක එහෙම මේ algorithm වලට පුළුවන් වෙන්න උනා. 

මිනිස්සුන්ට තේරුම් ගියා එයාලා ගොඩක් කාලයක් හරිම ආයාවෙන් කරගෙන හිටිය statistics වලින් ඔය රටා අදුන ගන්න වගේ අයිටම් කරගන්න පුළුවන් කියලා. ඒත් එක්ක සම්භාවිතාව (probability) එහෙම වැඩේට එකතු කරගත්තොත් ගොඩ කියලා. ඕකට තවත් ගණිත මිණිත අනුපාන දාල කරලා machine learning කියන concept එක ගොඩ නැගුවා. (මේ AI algorithm කරන්න පුළුවන් එකම විදිහ නෙවෙයි. අනිත් එව්වා ගැන කියන්න ගියොත් වැඩේ complex වෙනවා.) 

මේ concept එකේ තියෙන algorithm වල තිබ්බ විශේෂත්වය තමයි අකුරෙන් අකුර හැමදෙයක්ම කියලා දෙන්න ඕනේ නැති එක. පොඩි පොඩි ගණිත මිණිත ජිල්මාට් දාලා තියෙන data ගොඩාරියකින් "ඉගෙන ගන්න" මේවට පුළුවන් උනා. ඇත්තටම් කිව්වොත් මේ ඇතුලේ තියෙන්නෙ ලොකු පොඩි ගණිතමය සමීකරණ ටිකක්.    

මිනිස්සුන්ටත් අමුතුම විදිහේ අදහස් එනවනේ. අවුරුදු ගානකට කලින් මිනිස්සුන්ට හිතුනා, අපේ මොළ ගෙඩියේ තියෙන න්‍යුරෝ, ගණිතමය විදිහකට ලියාගන්න පුළුවන් උනොත් මරුනේ කියලා! මිනිස්සු හිතුවා අපේ මොළේට වගේ එකම දෙයක් දිගටම පෙන්නපුවහම මතක හිටිනවා වගේ මේ ආටිවිශල් නියුරෝන් අයිටම් එකත් එහෙම කරයි කියලා. හරියට අපිට පොඩි කාලේ "අන්න පුතේ කාක්කා" කියලා පෙන්නුවා වගේ!

වැඩේ හරි ගියා! නමසිය හතලිස් ගණන් වල මේ concept එක එළියට ආවාට අසූ අනූ ගණන් වෙනකම් හරිම සරළ විදිහට තමයි මේක තිබ්බේ. මොකෝ මේ ගණිත සමීකරණ ටික විසඳගන්න තරම් powerful කොම්පීතර රාජයෝ හිටියේ නැති නිසා. 

අපේ මොළේ ඇතුළේ ඔය නියුරෝන බිලියන ගාණක් තියනවා වගේ මේ ආටිවිශල් නියුරෝන ලේයර් ලේයර් ගොඩ ගහලා (හරියට ලේයර් කේක් එකක් වගේ) හදාගත්තොත් මිනිස්සුන්ට සුපිරි වැඩක් ගන්න පුළුවන් කියලා තේරුම් ගියා. අන්න එව්වා තමයි Deep Neural Networks නැත්නම් deep learning concpet එක කියන්නේ. මේකත් අර ආටිවිශල් න්‍යුරෝන් එකම තමා. වෙනස හරියට ඩීප් පෑන් පීසා එකක් වගේ මහත වැඩියි! රහත් වැඩියි! :D

දැන් ඉන්න පත කොම්පියුටර් රාජයෝ එක්ක මේ ඇතුළේ තියෙන සමීකරණ විසඳන එක පොඩ්ඩක් ලේසි වෙලා තියෙනවා. ලේසිම කිව්වට ලේසිමත් නෑ. ;) 

ඔහොම යද්දී වෙලාව අහද්දී වෙලාව කියන අක්කා කෙනෙක් පෝන් එකට එන්න ගත්තා. අපේ මූනත්තහඩුව ෆෝන් එකේ පාස්වර්ඩ් එක විදිහට ගන්න පුළුවන් උනා. පින්තූරයක් පෙන්නපුවහම ටක්කේටම මේ ඉන්නේ මේ ඩයල් එක කියලා කියන්න කොම්පීතරේට පුළුවන් උනා!

ඔන්න ඔහොමයි මිත්‍රවරුනි තොරණේ විස්තරේ...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...